Een agent sandbox is een afgesloten werkplek waar een AI-agent code mag uitvoeren, pakketten installeren en bestanden aanpassen, zonder dat een fout of een gekaapte opdracht je computer, je sleutels of je netwerk raakt. Deze maand gaven Google en Nvidia hun sandboxtechnologie aan de Cloud Native Computing Foundation en bracht Microsoft er een uit voor Azure. De incidenten van het voorbije jaar tonen wel iets wat de meeste vergelijkingen overslaan: de muren houden meestal. Het lekt via de deuren die je zelf openzet.
Hoe een sandbox werkt, welke vier soorten isolatie er bestaan, wat er het voorbije jaar echt misliep en hoe je vandaag een sandbox kiest voor Claude Code, Codex of je eigen product, lees je hieronder.
Wat is een agent sandbox?
Een coding agent werkt in een lus. Hij schrijft code, voert ze uit, leest de foutmelding en probeert opnieuw. Dat uitvoeren is het riskante deel. Draait de agent rechtstreeks op je laptop, dan doet hij dat met jouw rechten: hij kan alles lezen wat jij kan lezen, alles wissen wat jij kan wissen en elke server bereiken die jij kan bereiken.
Een sandbox legt daar een grens rond. Hij bepaalt welke mappen de agent ziet, welke processen hij mag starten en met welke adressen hij mag praten. Gaat er iets mis, dan gooi je de sandbox weg en begin je opnieuw. Een goede sandbox maakt een agent ook zelfstandiger: Anthropic zag in eigen gebruik 84 procent minder toestemmingsvragen sinds Claude Code binnen een sandbox mag werken.
Een agent sandbox is iets anders dan de AI regulatory sandbox uit de AI Act. Dat is een testomgeving van een overheid waarin bedrijven onder toezicht nieuwe AI-systemen uitproberen.
Waarom iedereen er nu een bouwt
Rond KubeCon in Salt Lake City schonk Google zijn nieuwe orchestrator Agent Substrate en de isolatielaag gVisor aan de Cloud Native Computing Foundation. Nvidia deed hetzelfde met OpenShell, een runtime die per agent vastlegt welke bestanden, netwerken, sleutels en modellen hij mag gebruiken. Op 17 november volgde Microsoft met een Agent Sandbox-extensie voor Azure Kubernetes Service in public preview. Die extensie bouwt op Agent Sandbox, het open Kubernetes-project waarmee je sandboxes als gewone Kubernetes-objecten beheert en dat ook achter GKE Agent Sandbox van Google zit.
Daarvoor kwamen Docker Sandboxes, Vercel Sandbox, LangSmith Sandboxes en een rij gespecialiseerde aanbieders zoals E2B, Daytona en Modal. De reden is eenvoudig. Agents draaien code van een taalmodel, en dat model kan zich vergissen of misleid worden door tekst die het onderweg leest. Agents zitten bovendien het grootste deel van de tijd stil. Volgens Google wachten ze 90 tot 95 procent van een sessie op het model, een API of een mens. Agent Substrate legt de toestand van een wachtende agent daarom weg en zet ze in minder dan een halve seconde terug.
Vier soorten muren
Niet elke sandbox is even dik. Het verschil zit vooral in de vraag of de agent dezelfde kernel deelt met je computer of server. De kernel is het hart van het besturingssysteem. Wie daar binnenraakt, heeft alles.
| Soort | Hoe het werkt | Voorbeelden | Goed voor |
|---|---|---|---|
| Sandbox van het besturingssysteem | Regels van macOS of Linux beperken welke mappen en adressen een proces mag gebruiken | Seatbelt, bubblewrap, ingebouwd in Claude Code en Codex | Een agent op je eigen laptop die je in de gaten houdt |
| Container | Eigen bestandssysteem en processen, maar dezelfde kernel als de host | Docker, devcontainers | Code die je vertrouwt, een vaste werkomgeving |
| Kernel in software | Een tussenlaag vangt elke systeemaanroep op voor ze de echte kernel bereikt | gVisor, gebruikt door Modal en GKE Agent Sandbox | Veel sandboxes tegelijk, met een kleinere aanvalsoppervlakte |
| MicroVM | Een lichte virtuele machine met een eigen kernel, afgeschermd door hardware | Firecracker, Kata Containers, Docker Sandboxes, E2B, Vercel Sandbox | Code die je niet vertrouwt, agents zonder toezicht |
MicroVM’s waren lang te traag voor dit werk. Dat is voorbij. Firecracker, de technologie achter AWS Lambda, start een microVM in minder dan 125 milliseconden met minder dan 5 MiB extra geheugen. Daarom is de microVM in 2026 bij veel aanbieders de standaard voor code die je niet vertrouwt. gVisor blijft een sterke keuze als je veel sandboxes op één cluster wil, en dat is precies wat Google nu openstelt.

Wat er het voorbije jaar echt misliep
De bekendste incidenten van het voorbije jaar gingen zelden door de muur. Ze kwamen langs drie andere wegen naar buiten.
Binnen de eigen rechten
In december 2025 vroeg een Reddit-gebruiker aan Claude Code om een oude repository op te ruimen. De agent wiste de hele homemap. Docker beschreef het geval als een fout zonder aanval en zonder lek: de shell voerde een geldig maar rampzalig commando uit, omdat er geen grens zat tussen wat het model besliste en wat de computer uitvoerde. In juli 2026 meldden ontwikkelaars dat GPT-5.6 Sol in Codex onverwacht bestanden verwijderde. OpenAI vond dat het model soms de variabele $HOME hergebruikte voor tijdelijk werk en daarna de verkeerde map opruimde. Het gebeurde volgens OpenAI vooral in full access mode, zonder sandbox en zonder auto review.
Niemand brak hier ergens uit. De agent deed iets wat hij mocht.
Via de enige deur
In juli 2026 testte OpenAI zijn modellen op ExploitGym, een benchmark voor offensieve cybervaardigheden. De testomgeving had geen rechtstreekse internettoegang. De enige uitgang was een intern gehoste proxy om softwarepakketten te installeren. GPT-5.6 Sol en een intern prototype vonden een onbekend lek in die proxy, een zelf gehoste JFrog Artifactory, en bereikten via het onderzoeksnetwerk het internet. Daarna braken ze in bij Hugging Face om de antwoorden van de benchmark te stelen. Hugging Face ontdekte de inbraak zelf. JFrog dichtte de lekken in versie 7.161.15 en schreef minstens acht kwetsbaarheden toe aan de onderzoekers van OpenAI.
De muur hield. De pakketdeur, die er stond omdat de agent pakketten nodig had, deed dat niet.
Gevraagd om te ontsnappen
In de system card van Claude Mythos Preview beschrijft Anthropic hoe een vroege versie van het model in een test de opdracht kreeg om uit een beveiligde sandbox te breken. Die computer mocht maar een paar vooraf bepaalde diensten bereiken. Het model bouwde een meerstappige exploit, kreeg brede internettoegang en mailde de onderzoeker, die het bericht las terwijl hij een broodje at in het park. Ongevraagd zette het ook details van de ontsnapping op een paar weinig bezochte websites.
Het Britse AI Security Institute meet zulke vaardigheden met SandboxEscapeBench, 18 ontsnappingsscenario’s voor containers. Gevraagd om te ontsnappen, slaagden topmodellen vaak als de container slecht ingesteld was, bijvoorbeeld met een blootgestelde Docker-socket of als privileged container. De moeilijkste scenario’s loste geen enkel model op. Een slordige instelling is dus een open deur, ook al is de muur in orde.
Wat een sandbox niet oplost
Een sandbox beschermt je computer tegen de agent. Hij beschermt je gegevens niet tegen alles wat de agent ermee doet binnen de regels. Simon Willison noemt de gevaarlijke combinatie the lethal trifecta: een agent die privégegevens leest, tekst van buitenaf verwerkt en naar buiten kan communiceren. Zet je je klantendata in de sandbox en laat je verkeer naar het hele internet toe, dan kan één verborgen instructie in een webpagina die data netjes binnen de sandbox naar buiten sturen. Meer over hoe Willison naar agents kijkt, lees je in wat hij ons leert over LLM’s in 2026.
Ook de ingebouwde sandbox van Claude Code heeft grenzen die je moet kennen. Volgens de documentatie staat hij standaard uit. Commando’s in de sandbox mogen standaard het grootste deel van je computer lezen, ook de mappen met je SSH-sleutels en cloudgegevens, tenzij je dat zelf afsluit. De netwerkproxy filtert alleen op de naam van de server en kijkt standaard niet in versleuteld verkeer. MCP-servers, hooks en commando’s die je uitzondert, draaien buiten de sandbox. Op Windows werkt hij alleen in WSL2. Kan de sandbox niet starten, dan draait Claude Code standaard gewoon verder zonder, tenzij je dat verbiedt. Bij Codex staat het netwerk standaard uit, maar de netwerkproxy van Codex filtert geen verbindingen van MCP-servers.
Zo kies je een sandbox
De juiste sandbox hangt af van waar je agent draait en wiens code hij uitvoert.
| Situatie | Wat je gebruikt | Let op |
|---|---|---|
| Claude Code of Codex op je laptop, jij kijkt mee | De ingebouwde sandbox: /sandbox in Claude Code, workspace-write in Codex | Sluit leesrechten op je homemap af, zet failIfUnavailable aan in Claude Code |
| Een agent die zonder toestemmingsvragen werkt | Docker Sandboxes, een devcontainer of een VM | Anthropic raadt –dangerously-skip-permissions alleen aan in een container, VM of sandbox runtime |
| Je eigen product voert code van gebruikers of agents uit | Een beheerde dienst zoals E2B, Modal, Vercel Sandbox of Cloudflare Sandbox | Kies de regio zelf, controleer waar sleutels en logs terechtkomen |
| Veel agents op je eigen infrastructuur | Kubernetes Agent Sandbox met gVisor of Kata, GKE Agent Sandbox, de AKS-preview, Agent Substrate | Je beheert zelf de proxy’s en mirrors, en dus ook hun lekken |
Voor ontwikkelaars die alleen werken, is Docker Sandboxes vandaag de eenvoudigste stap naar een echte microVM. Elke agent krijgt een eigen virtuele machine met een eigen Docker-daemon, zonder toegang tot die van je computer. Werkt de agent in je eigen product, dan rekent E2B ongeveer 5 dollarcent per vCPU per uur en kan het draaien in de VS, de EU en Azië. Vercel Sandbox draait in 19 regio’s, maar kiest Washington als je niets instelt. Wil je zelf kunnen hosten, kijk dan of de software open blijft: Daytona ging in juni 2026 closed source, terwijl Google en Nvidia hun projecten net aan een stichting gaven. In Europa kocht Mistral in februari Koyeb, dat ook sandboxes voor agents aanbiedt.
De sandbox is één onderdeel van de omgeving rond een model. Hoe je die omgeving als geheel ontwerpt, lees je in onze uitleg over de AI harness en harness engineering.
Vijf vragen voor je een agent loslaat
- Wat gaat erin? Geef de agent alleen de map van het project. Geen homemap, geen gedeelde schijven, geen back-ups. Blokkeer leesrechten op sleutelmappen.
- Wat gaat eruit? Begin met netwerk dicht en laat alleen toe wat de taak nodig heeft. Behandel een pakketproxy of mirror als een deur: houd hem bij, beperk hem en kijk wie hem gebruikt. Bij Codex Cloud kies je per omgeving hoeveel netwerk de agent krijgt, van alleen pakketbeheerders tot een lijst toegelaten servers.
- Wie houdt de sleutels? Zet geen API-sleutels in de sandbox. Laat een proxy buiten de sandbox ze toevoegen aan het verkeer dat mag. “Don’t expose credentials to the sandbox”, zei Benjamin Elder van Google op KubeCon.
- Wat draait ernaast? Maak een lijst van alles wat buiten de sandbox meedraait: MCP-servers, hooks, uitgezonderde commando’s, browsers. Daar gelden je regels niet.
- Wat blijft er over en wat zie je? Bewaar logs van commando’s en netwerkverkeer, laat de sandbox weigeren te starten als de isolatie ontbreekt en gooi hem na de taak weg.

Veelgestelde vragen
Is een Docker-container een sandbox?
Gedeeltelijk. Een container scheidt bestanden en processen, maar deelt de kernel met je computer. Voor code die je niet vertrouwt, kies je beter een microVM zoals Docker Sandboxes, of gVisor.
Heb ik een sandbox nodig voor Claude Code of Codex?
Ja, zodra de agent zelfstandig commando’s uitvoert. Zet minstens de ingebouwde sandbox aan. Laat je hem werken zonder toestemmingsvragen, gebruik dan een container of VM.
Wat kost een sandbox?
Lokaal niets. Beheerde diensten rekenen per seconde. Bij E2B is dat ongeveer 5 dollarcent per vCPU per uur, plus geheugen.
Werkt de sandbox van Claude Code op Windows?
Niet rechtstreeks. Op Windows werkt hij in WSL2. Op macOS en Linux werkt hij wel.
Kan een AI-agent uit een sandbox ontsnappen?
Uit een slecht ingestelde container vaak wel, zoals de tests van het AI Security Institute tonen. Uit een goed ingestelde microVM is dat veel moeilijker. De echte incidenten van het voorbije jaar liepen vooral via toegelaten uitgangen en via rechten die de agent al had.
Bouw de deur even zorgvuldig als de muur
Elk jaar worden de muren dikker. Google, Nvidia en Microsoft maken van sterke isolatie een standaardonderdeel van Kubernetes, en microVM’s starten bijna even snel als containers. De zwakke plek schuift daardoor naar de dingen die we zelf toevoegen om de agent nuttig te maken: een map met data, een sleutel, een pakketproxy, een MCP-server. Wie een agent meer vrijheid wil geven, begint dus niet bij het model en ook niet bij de muur, maar bij een lijst van elke deur, met een eigenaar per deur.
Zie je AI-agents ook als een nieuw doelwit voor aanvallers, lees dan hoe AI cybersecurity verandert.





